neverbeen kiss*

*ภาพที่เด็กๆ ถ่ายเอง.. ฉันดีใจที่ลงปีการศึกษาเอาไว้

ต้นเดือนตุลาคม ปีที่แล้ว
ฉันได้ขับรถหนีน้ำที่กำลังไหลบ่าท่วมถนน
ออกจากพื้นที่โรงเรียนนี้..
เด็กๆ สอบเสร็จแล้ว บางคนออกมาโบกมือให้ครูที่ถนน

เป็นเรื่องขำขันที่ไม่น่าจะขำเมื่อตอนหนีน้ำท่วม
โรงเรียนถูกตัดขาดอยู่หลายวัน

แล้วเราก็ผ่านฤดูน้ำหลากนั้นมาจนถึงฤดูหนาว
ต้นฤดูร้อน อากาศยังไม่ร้อนดีนัก
โรงเรียนมัธยมก็ปิดภาคเรียนที่สอง
ขณะที่โรงเรียนประถมรอบๆ ยังอยู่สู้ร้อนจนปลายมีนา

ฉันไปผ่านฤดูร้อนอยู่ที่มหาวิทยาลัย
สำเร็จการเรียนขั้นปริญญาโท

...

ขณะนี้นั่งอยู่ที่ระเบียงอาคารชั้นสาม
ต้อนรับฤดูฝนที่บ่งบอกว่าทุกอย่างกำลังงอกงาม
ท่ามกลางแสงแดดอ่อนจัดของเวลาเก้าโมงเช้า
กาแฟร้อนแก้วแรกชงมาวางแล้วจิบจนเย็นชืดตามเคย

ย้อนไปสองชั่วโมง ฉันลืมตาตื่นบนเตียงขนาดสามฟุตครึ่งที่บ้านพัก
นอนฟังเสียงนกพิราบที่ยึดครองใต้หลังคาบ้านตลอดช่วงปิดเทอม
พวกมันเองก็คงยังไม่ชินกับการที่คนกลับมาอยู่อาศัย
และคนก็มีแผนจะไล่พวกมันไปที่อื่น
เพราะขนและขี้ฝุ่นที่ขยันร่วงลงมาทำให้ระบบหายใจของคนมีปัญหา

ฉันจามไม่รู้กี่ครั้ง..

ชั้นวางของเล็กๆ ถูกรื้อออกปัดฝุ่นและจัดใหม่
พลาสติกที่เปราะหักหลังจากใช้งานกว่าห้าปี
(หอบหิ้วติดตัวตั้งแต่อยู่กรุงเทพฯ เป็นต้นมา)
ถูกถอดทิ้งและแทนที่ด้วยชั้นราคาย่อมเยาสีชมพู

ครั้นมองดูห้องแล้ว รู้สึกว่าใช้สีอยู่เพียงสองโทนคือ ฟ้าและชมพู
เกิดไม่เข้าใจตัวเองว่าเอาสีสองสีนี้มาอยู่ในห้องเดียวกันทำไม

เด็กๆ ยังไม่มาโรงเรียนจนกว่าจะเช้าพรุ่งนี้
แต่ก็มีวัยรุ่นใจร้อนขี่มอเตอร์ไซค์ปร๊าดเข้ามาตรวจโรงเรียน
ผมยาวเป็นกระเซิงและหน้าชื่นตาบาน
เห็นครูยืนมองจากชั้นสามก็ทำหน้าทะเล้นใส่

ฉันยิ้ม..

วันนี้ครูจะไปกินก๋วยเตี๋ยวเจ้าอร่อยที่เพิงหลังโรงเรียน
ที่นั่นคงได้เจอวัยรุ่นใจร้อนอีกหลายคน

ธงชาติไทยสีซีดจางสะบัดไหวอยู่บนยอดเสา
ชายธงขาดวิ่นบางส่วนเพราะผ่านแดดผ่านฝน
ฉันคงต้องบอกพี่ชายสักคนให้เปลี่ยนธงรับเปิดเทอม :)