neverbeen kiss*

Picture by ~patariku

ฟ้าสีเทาอ่อน โอบกอดทุ่งนาสีสดเขียว
ต้นฉำฉาขนาดย่อมยืนระยะอยู่ห่างกัน
ลมโบกเบาๆ .. ระหว่างไม่มีคำตอบของฤดูกาล

ฉันไม่ชอบข่าวพายุฤดูร้อน
วาตภัยสั่นสะเทือนพื้นที่ห่างไกล
เขาเดือดร้อนอยู่แล้ว เขาแห้งแล้งอยู่แล้ว เขาขาดแคลนอยู่แล้ว
หลายๆ พื้นที่ ที่ปรากฎในข่าว เป็นพื้นที่ที่ฉัน "รู้จัก"

หลังๆ นี้ บ่อยครั้งฉันรู้สึกว่า ธรรมชาติกำลังเพ่งมอง
และมาร์คจุดบนพื้นที่ต่างๆ กำหนดให้มีภัยหลากหลายเกิดขึ้น
ขณะที่พื้นที่หลายแห่ง "รอดพ้น" และแสนสงบสุข
ในใจฉันอดคิดไม่ได้ว่า นั่นเป็นการ "เก็บไว้สำหรับอย่างอื่น"

อย่างไหนกันบ้างเล่า?

ค่ำคืนหนึ่ง ฉันกอดหมอนเอาไว้และถามคุณ

"ถ้ามันเกิดขึ้นที่โรงเรียน จะทำอย่างไรกันคะ"

ก็เด็กๆ หกล้มเป็นแผลยังวิ่งมาหาฉัน
ถ้าเกิดภัยใหญ่หลวงอย่างวาตภัย แผ่นดินไหว ฯลฯ
และเด็กๆ วิ่งมาหาฉัน.. ฉันควรทำอย่างไร

ในโรงเรียน เด็กๆ จะวิ่งมาหาใครคะ ถ้าไม่ใช่ครู..

แม้ว่าเหตุเกิดขึ้น แล้วคนส่วนใหญ่ปลอดภัย
แต่มี เด็ก โชคร้ายสักคนเดียวที่ไม่ปลอดภัย
ฉันก็.. ไม่คิดว่าตัวเองจะทำใจได้

กฎหมายไม่เอาผิดเรื่องความรับผิดชอบสำหรับภัยใหญ่หลวงอย่างนั้น
แต่เรามีความรับผิดชอบของใจ มีความผูกพันในใจ

นั่นคือสิ่งที่ฉันไม่สามารถสลัดหลุดไปได้เลย..

ฉันคงยินดีใช้ตัวเองป้องกันเด็กสักคนหนึ่ง
ดีกว่าใช้ชีวิตอยู่ต่อไปด้วยความเสียใจ

โลกเราไม่ไกลจากสิ่งเหล่านั้นเลย
ไม่ไกลเลยจริงๆ ค่ะ .. ฉันรู้สึกได้

คุณเล่าให้ฉันฟังว่า ชาวบ้านเขาให้สัมภาษณ์ว่า

"นั่งดูโทรทัศน์อยู่ตอนที่เกิดพายุหมุน และไม่ทันตั้งตัว"

คงเหมือนเราเป่าลมแรงบนรังมดเล็กๆ

หมู่บ้านชนบทเดี๋ยวนี้ ประชากรจริงในพื้นที่ ไม่นับ "ชื่อ" ในทะเบียนบ้าน
เป็นคนแก่และเด็กเกือบทั้งสิ้น .. คนวัยทำงานหากพอมีลู่ทางก็ทิ้งถิ่น
ใครเลือก ทำไร่ทำนาอยู่ในหมู่บ้าน นั่นคือคน "สิ้นไร้ไม้ตอก" ในสายตาคนถิ่น
แปลกหรือเปล่าก็ไม่รู้.. แต่จริง

...

มองฟ้าสีเทาอ่อน.. ถามว่า ฝนใช่ไหม ที่จะตกลงมา ฟ้าก็ไม่ตอบ
ครู่ใหญ่สีฟ้าจัดเริ่มคลี่ตัวมาจากฝั่งตะวัน แดดกล้าส่องลงมาอย่างเงียบๆ

หรือว่าเราไม่รู้จักกันเลย..

Chopin: Nocturne Op. 27, No.2 in D flat Major by Daniel Pollack

forward e-mail อีกครั้ง เรื่อง ต้นกระดาษ ยังคาค้างอยู่ใน inbox

ฉันเคยพูดแล้วว่า ฉันเป็นคนหนึ่งที่เคยเดินย่ำเข้าไปในป่ายูคาฯ

และกำดินทรายเหล่านั้นให้ร่วงพรูลงมาจากมือด้วยตัวเอง

"มันปลูกอย่างอื่นไม่ได้แล้ว อาจารย์"

นั่นคือความจริง