neverbeen kiss*

 13 เมษายน 2551

บ่ายจัดจวนจะเย็น ความร้อนยังระอุอยู่ทั่วไป

ได้ยินเสียงเด็กๆ เล่นน้ำกรี๊ดกร๊าดเมื่อตอนบ่าย

เวลานี้เงียบเสียงไปหมดแล้ว คงพากันหมดแรง

ใกล้ๆ กับซุ้มที่เล่นน้ำ มีร้านส้มตำและน้ำแข็งไส

เป็นแหล่งพักพิงอย่างดีของจอมซน

เพื่อนของฉันเองที่สืบทอดกิจการและเป็นแม่ค้าคนปัจจุบัน

หลายปีก่อน ฉันและเพื่อนๆ ก็รามือเลิกเล่น

ตอนบ่ายใกล้ๆ เย็น เช่นเดียวกันอย่างนี้

ถ้าขืนไม่เลิก ก็จะมีเสียงผู้ใหญ่ปรามเอาว่า

"พอได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปสาดเอาคนเขาไปซื้อกับข้าวกับปลา"

ง่า.. แล้วก็นึกได้ว่าสมควรวิ่งไปล้างเนื้อล้างตัว

และช่วยเป็นลูกมือให้แม่กับพี่สาวที่ในครัวบ้านตัวเองเสียดีๆ

"ลุงจ๋า ป้าจ๋า เล่นน้ำกับหนูหน่อย"

พวกเด็กๆ ปากหวานปานนั้นเชียวละ

ลุงป้าน้าอา ก็มักจะยิ้มยิงฟันแล้วก็ชลอรถให้เราเล่นด้วยโดยดี

ครั้งหนึ่งเคยไปสาดวัยรุ่นต่างถิ่น เขาก็พยายามบิดมอเตอร์ไซค์หนี

พวกเราก็ยิ่งสาดแรง ปรากฎว่าน้ำเข้าท่อไอเสีย รถดับ

เขาลงมาจากรถ ยืนหน้าเสีย แต่พวกเราหน้าจ๋อยหนักกว่า

"พอเลยนะ เลิกๆๆ ถ้าเล่นให้คนอื่นเดือดร้อน เลิกเล่น"

แล้วจะไม่สลดยังไงไหว.. T_T

พวกผู้ใหญ่มาช่วยกันดูรถจนติด พวกเด็กได้แต่ยืนคอตก

"น้ำท่าอย่าเที่ยวได้เอาอะไรไปใส่

น้ำจะไปรดเนื้อรดตัวเขาต้องสะอาด"

พวกผู้ใหญ่มีการมาตรวจสอบคุณภาพน้ำอีกต่างหาก

เรียกว่าใครผ่านมาเล่นสงกรานต์กับเด็กซุ้มนี้

รับรองปลอดภัยไร้กังวล รับประกันความพึงพอใจ ^^'

เป็นการดีอย่างหนึ่งที่ พวกผู้ใหญ่ แทบไม่เคยละไปไหนไกล

เขาตั้งวงเอกเขนกคุยกันอยู่ใต้ถุนบ้าน ไม่ไกลจากซุ้มเล่นน้ำ

อะไรทุกอย่างที่เราทำก็ไม่ค่อยจะหลุดรอดสายตา (อันคมกริบ)

"อย่านะ อย่าเที่ยววิ่งไปดักรถ ถนนก็ลื่น รถเขาเบรคไม่ทันจะทำยังไง"

"เก๊าะแบนเป็นกล้วยปิ้ง" ยืนห่างกันหลายเมตร ต่อล้อต่อเถียงพอทำได้

ขืนอยู่ใกล้ๆ แค่ระยะมือถึง เป็นต้องโดนเหน็บตอบแทนค่าปากดี

"อย่าให้ใครเขาว่า ว่าเด็กบ้านนี้เล่นสงกรานต์อย่างเลว"

อย่างเลวหรืออย่างไม่เลวเด็กก็ไม่รู้หรอก

รู้แต่ว่าเล่นสาดน้ำนี่มันสนุกชะมัด!

ถึงเวลาเที่ยง ข้าวปลาอาหารสำรับใหญ่จะมาตั้งวงที่ใต้ถุน

เด็กๆ ล้างตัวจนสะอาด แล้วต้องมากินข้าวตามเวลา

เพียงแต่ว่าไม่ต้องไปบ้านใครบ้านมัน แค่มารวมกันตรงใต้ถุนก็พอ

นั่นหมายความว่า แม่บ้านแต่ละบ้านเขาทำอาหารมารวมกัน

ผู้ใหญ่ก็กินด้วยกัน เด็กก็กินด้วยกันประสาเด็ก

บางปีมีการทำขนม สดๆ ใหม่ๆ ห่อกันตรงใต้ถุนนั้นเลย

สงกรานต์ ปี 2551

ผู้ใหญ่ยังออกไปจับกลุ่มคุยกันและดูแลเด็กเล่นน้ำเหมือนเดิม

แต่กลุ่มเด็กได้เปลี่ยนหน้าเปลี่ยนตาจากรุ่นลูกเป็นรุ่นหลานบ้างแล้ว

คำเตือนที่ได้ยินในแต่ละปียังล่องลอยอยู่ในอากาศ

เหมือนเทปม้วนเดิมที่เปิดซ้ำ และไม่ได้ลดทอนความสนุกของสงกรานต์ลงเลย

*ของมีค่าของฉัน คือ ความทรงจำ ใช้อะไรซื้อก็ไม่ได้ จริงๆ ค่ะ*