neverbeen kiss*

ว่ากันว่า ชีวิตคนเราก็เหมือนนั่งบนชิงช้าสวรรค์

เครื่องเล่นที่มีการลงแล้วขึ้น ขึ้นแล้วลง

ยิ่งขาลง ลงมาก วืดมาก ขาขึ้น ก็ยิ่งรู้สึกแจ่มมากๆ

แต่ถ้า.. ลงแล้วขึ้น ขึ้นแล้วลง หลายครั้ง

วนรอบได้หลายรอบแล้ว ยังรู้สึกวืดหนักๆ ทุกครั้งที่ลง

และตื่นเต้นดีใจแรงๆ ทุกครั้งที่ขึ้น

นั่นคงแปลว่า เราเป็นผู้เล่นที่ไม่ได้เรียนรู้อะไรมากนัก

แต่ถ้าเมื่อไร ขึ้นก็ไม่รู้สึก ลงก็ไม่รู้สึก

นั่นคงถึงเวลาตีตั๋วเลิกเล่นได้แล้ว (เอ๊ะ มีไหม?)

ฉันเคยขึ้นไปนั่งบนชิงช้าสวรรค์เพียงครั้งเดียว

เป็นงานวัดที่จัดเป็นงานประจำปีแถวบ้าน

จำได้ว่าขึ้นไปอย่างพยายามจับความรู้สึกตัวเองเต็มที่

ปรากฎว่า เรารู้สึกปลอดภัยกว่าเมื่อหมุนลงมาใกล้พื้นดิน

แต่ก็รอคอยที่จะหมุนขึ้นอีก และขาขึ้นตื่นเต้นกว่าขาลง..

มีคนนั่งด้วย แต่ลืมหน้า.. ไม่ได้จงใจลืมเลยหนา ให้ตายเถิด

อีกครั้งหนึ่ง ที่มีลักษณะแขวนลอยอย่างนี้

คือ cable car ที่ข้ามจากแผ่นดินสิงคโปร์ไปลงเกาะเซนโทซา (Sentosa)

เส้นฟ้าไม่มีกิ่ง และทะเลไม่ใช่เบาะรองรับ ความคิดอะไรทำนองนั้น

กระเช้าข้ามแม่น้ำแถวบ้านเรามีมาตั้งนานแล้ว และข้ามหลายรอบแล้ว

แต่ข้ามทะเลนี่มันต่างจริงๆ เจ้าพระคุณเถอะ..

ลดความระทึกใจด้วยการคว้ากล้องขึ้นถ่ายภาพ

มนุษย์พยายามสร้างกิ่งก้านไว้บนฟ้า

cable car ก็เหมือนผลไม้หลายสี ที่วิ่งได้ :)

*ว้า ทำไมค้นภาพไม่เจอ เก็บไว้ตรงไหนเสียแล้ว??

วันนี้ วันหยุด.. ฉันให้เวลากับเพลงบรรเลง

ระหว่างวันของการเตรียมสอบ Comprehensive

คืนที่ผ่านมาฝนตกหนักกลางดึก พื้นดินยังชื้นถึงตอนนี้

นั่นอาจไม่ใช่สาเหตุให้ฉันตื่นสายหรอก :P

Stranger on The Shore : Kenny G

ใครหนอช่างตั้งชื่อเพลง..

*เหมาะกับคุณเสียจริงค่ะ