neverbeen kiss*

 (( ภาพแรกที่ลองเล่น photoscape ))

แผนงานวันนี้

*ซักผ้าสีเข้มและกางเกงยีนส์

*เขียนบทคัดย่อ (Abstract) ภาษาไทยให้เสร็จสิ้น

*เขียนแผนบริหารความเสี่ยงของโรงเรียน

*มีนัดคุยงาน ส่งมอบงาน ที่ร้านกาแฟ ^^@

*ตรวจสอบส่วนต่างๆ ของรูปเล่ม

โอ้ว นี่หรือวันอาทิตย์สีแดง >> งั้นวันจันทร์สีเหลืองก็คือ 'สีหน้า' ของอิฉันสินะ!

หลังอาหารเช้า ข้าวราดแกงกะหรี่ญี่ปุ่น และกาแฟแก้วที่หนึ่ง
เครื่องซักผ้าอัตโนมัติเริ่มทำงานของมันไปอย่างอืดๆ
ได้ยินเสียงน้ำไหลจ๊อกๆ ลงในตัวถังขนาด 6 กก. รู้เลยว่าวันนี้น้ำไหลน้อย

ที่น้ำไหลน้อย เพราะไม่ค่อยมีน้ำจะไหลหรือเปล่าหนา..
นี่ก็อุตส่าห์หมักหมมผ้าเอาไว้จนปริมาณมากพอ ถึงได้ซักหนึ่งถัง
เฮ้อ.. ชาวนาแถวนี้เขาก็มาสูบน้ำเข้านา ทำนาแล้งก็ไม่ง่ายเลย
ตอนหน้าฝน ฉันเห็นนาเขาถูกน้ำท่วมอยู่นาน และที่นานนั้นท่วมยอดข้าว
ยังนึกสงสารต้นข้าวที่ยังเล็ก ทะลึ่งตัวขึ้นไม่พ้นระดับน้ำ จะช่วยยังไงไหว

เช้านี้ ได้ยิ้มกับบล็อกหลายๆ บล็อก ที่บังเอิญผ่านไป
และได้ตามไปหาท่านที่กรุณามาทิ้งร่องรอยความเห็นเอาไว้ที่นี่

ฉันเปิดเพลง "เป็นโสดทำไม" ลั่นบ้าน
ตัวเองก็ยิ้มแยกเขี้ยว ฮ่าฮ่า..
ผู้ชายนี่หนา อย่ามาอ้างยมบาลซะให้ยากส์
ท่านยมบาลเองก็คงจะโสด และบังเอิญไม่กลัวแก่ด้วยอะ ;p

ฉันนึกถึง พี่สาวที่สนิทกัน ครูภาษาไทยที่โรงเรียน
อายุมากกว่าฉันราวสิบปีทีเดียว นิสัยดีสุดยอด และโสด..
ฉันได้แต่งงว่า "ไม่มีใครตาดีมองเห็น เพชร เลยเหรอวะ"
จะว่าอยู่ ตม ก็ไม่เชิง แค่อยู่ใกล้ภูเขาไปหน่อยเท่านั้นเอง ^^'

โชคชะตาจะพาเนื้อคู่ของพี่มาเมื่อไหร่กันละหนอ
ผู้หญิงโสด ปลูกบ้านได้เป็นหลังด้วยตัวเอง
สามารถเลี้ยงดูพ่อแม่ น้องและหลาน ด้วยเงินเดือน
เอิ๊กกกก.. แถมๆๆ ดีกรีมหาบัณฑิตด้วยน๊า..

เป็นผู้หญิงโคตรดี มีเหตุมีผล ทำงานเครียดๆ ได้
โดยไม่มีการกระฟัดกระเฟียดฟูมฟาย (ต่างจากน้องลิบลับ 55)
มารยาทงดงาม ขี้เกรงใจคนเป็นที่หนึ่ง
สวมแว่น.. ง่า.. ตัวเล็กๆ ผมสั้น คล้ายยังไม่สามสิบ

ทำปลาทอดอร่อยเป็นที่หนึ่ง ขยันต้มไข่มาฝากน้องตอนกลางวันด้วย

วู้..

อยากเป็นผู้ชาย ~ มีบุญ

อย่างนี้เรียก 'ชม' เนอะ ไม่ได้นินทา คุณพี่ที่ love อย่าจามน๊า _/I\_

ก่อนข้าวเช้า อ่านหนังสือจบไปหนึ่งเล่ม
เล่มนี้พี่สาว (แท้ๆ) เธอได้กรุณาส่งใส่กล่องมาให้จากกรุงเทพฯ
ร่วมกับนวนิยายของคุณ 'ดวงตะวัน' อีกเล่มหนึ่ง ชื่อ ความรักเจ้าขา
นิยายนั่นอ่านจบก่อนแล้ว อีกเล่มที่เป็นลักษณะบันทึกการเดินทาง
คือ "ใต้หมวกหิมะ" ของคุณ เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย นี้ เพิ่งได้อ่าน
ผู้เขียนเธอเล่าถึงการเดินทางไป 'ลาดัก' แบบคนเดินช้าประสาเธอ
เล่นเอาอยากไปเดินละเลียดเลาะเลียบธารหิมะบ้างเชียว

ไทยแลนด์บางแห่งใกล้ทะเลทรายเข้าไปทุกวัน
โดยเฉพาะบางพื้นที่แถบอำเภอที่โรงเรียนฉันตั้งอยู่
ซึ่งเป็น "ไร่ยูคาลิปตัส" เดิม และร้างไปแล้ว ไม่รู้เหตุผลกลใด
ดินตรงนั้นราวกับทราย.. ไม่มีพืชพรรณอะไรงอกงามขึ้นอีกเลย

เห็นกับตา.. เอามือจับดินทรายนั้น มากับมือ..

"ที่นี่มันปลูกอะไรไม่ได้อยู่แล้วอาจารย์ ต้องยูคานี่แหละ พอได้เงิน"

...

ฉันนึกคำตอบอย่างอื่นไม่ออกน่ะค่ะ

เอ๊ะ ทำไมวันอาทิตย์ของฉันดูเหมือนจะซีดๆ ลง ^^'

ทำงานต่อกันเถิด..
เดี๋ยวประเทศชาติจะปั่นความเจริญไม่ทัน 'เขาทั้งหลาย'
ที่นี้ ยมบาลถามเข้าจริง จะตอบลำบากกันทีเดียว